ساعاتی در مقابل آینه به تماشای خویش می نشینم ، هر زمان غرق در این تفکر

که این همه زجر کشیدن برای چیست؟ برای کیست؟ یا برای...؟

این همه دست سائیدن ، تمنا کردن و نرسیدن    و در این همه اشک که قطره قطره،

تمام وجود مرا از حس دریا بودن تهی میکند و در پس هر سوال که با التماس از تو

برای نیازی می پرسم ، چه مفهومی نهفته است؟

لحظه هایی به حال خویش می گریم چرا که نمی دانم وفاداریم ، ماندنم ،دوست داشتنم

و تنهائیم به چه چیز می ارزد؟

به نگاه،به سلام،به احساس،تنهایی،اشک،عشق یا چه چیز دیگر؟

به نگاه نمی ارزد زیرا به مانند خاطرات ، نگاه هم به فراموشی سپرده می شود.

به سلام هم نه، زیرا که با نجوایی شروع و در سکون آخرین حرف خود به مرگ می نشیند.

به احساس ، تنهایی و اشک شاید!       اما نه!!!  احساس ، خیالیست ، تنهایی لحظه ایست

و اشک ریختن حالتی . بی گمان پس به عشق می ارزد.آری عشق به گریه کردن،تمنا کردن،

دوست داشتن و تنهایی می ارزد.

خوشحالم از اینکه هر چند به قیمتی گزاف عشق را به دست آوردم، ولی باز هم سوالی دارم؟

با آن همه سختی عشق را به دست آوردم و به تو تقدیم کردم  و در ازای آن هیچ از تو طلب

نکردم .بارها و بارها این سوال را از خود پرسیده ام ولی پاسخش را نمی دانم،این بار تو بگو:

                                "براستی چه داشتی که به عشق می ارزید؟؟؟"