عشق فاصلهء گم شده ای بود میان نگاه من و تو.

فاصله ای میان دوستی گمشده قلب من با احساس تو ، آری عشق خلاصه همان حرفهائی بود 

 که برای گفتنشان هزاران بار بر گلو اجبار می کردیم و گونه هامان از گفتنشان به شرمی

سرخ می نشست و بر دستانمان لرزه های پر از ترس .

عشق منظره همان نگاه معصومانه ای بود  که در هر زمان و در هر فرصتی از گوشه چشمان

هم به تاراج میبردیم ، و افسوس که چه آسان این کالای قیمتی را به غرورهای بی جای هم

به رایگان به فروش نشاندیم و و آنرا به قمار زندگی باختیم .

عشق معنی آن لبخندی بود که از پس حرفهای کودکانه مان تا آینده ادامه داشت

و آینده ، چه وحشتناک ما را بر سر دو راهی هولناکی قرار داد  که یک سوی آن تنهایی مرگ بار

عشق بود  و در سوی دیگر ، زیستن در کنار هم بی عشق به مانند حیواناتی که هدفی برای زیستن

خویش پیش رو ندارند.

فکر می کردم و دریافتم که عشق همانند چاهی بود  عمیق و پهناور که انعکاس احساسات ما

آری عشق همان اولین و آخرین نگاه ما بود و همان روئیای شیرینی که با فرو بستن چشمهایت

برای همیشه به فراموشی سپردی

 و من در انتظار آن نگاه تا امروز به دنبال نگاهی آشنا ........