شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ،

 تورا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت

 دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید ،

با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی ازجنس غروبِ

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا، شاید خطا کردم

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمیدانم کجا، تا کی،برای چه؟

ولی رفتی

 و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق دراندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران باردر هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آن که می دانم تو هرگزیاد من را

با عبورخود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟

 شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

دعا کردم.

قرار بود فقط بي قرار من باشي

وروزهاي مبادا كنار من باشي

قرار بود كه مهتاب من شوي نه فقط،

شبي ستاره ي دنباله دار من باشي

كه هر ستاره ي دنباله دار رفتني است

خيال مي كردم ماندگار من باشي

سر قرار نبودي خمار برگشتم

قرار بود كه چشم انتظار من باشي

تو دستان خودت را به دستان كسي...

بدون اينكه كمي شرمسار من باشي

چرا مرا به امان خدا رها كردي؟

به جاي اينكه خداوندگار من باشي.

هرگز اون روز فراموشم نميشه

که با دستای  قشنگت روي شيشه

کشيدي عکس یه قلبي و نوشتي

واسه امروز،واسه فردا،تا هميشه

نوشتي که پاکه اون قلب يه رنگت

صفا داره دوتا چشمون قشنگت!

نوشتي هميشه با من با وفايي

توي فکر من و در  ياد خدايي

تو موندي مثل یه خورشيد

تا که قلبم جون بگيره

توي شبهام تابيدي تو

تا دلم آروم بگيره

هرگز اون روزفراموشم نميشه

که با دستای  قشنگت روي شيشه

کشيدي عکس یه قلبي و نوشتي

واسه امروز،واسه فردا،تا هميشه

يه سلام موند و يه نامه بعد از آخرين نگاهت

بعد از آخرين سكوت و بعد از آخرين گناهت

نميشد ندم جوابي به يه عمر نا مهربوني

خب منم دوست ندارم بهتره اينو بدوني

اعتمادم رو شكستي با غرور و بي وفايي

باورم نميشه اما تو هم مثله آدمايي

نه فرشته اي نه خورشيد، نه نگاه نور مهتاب

تو نه عاشقي نه بي عشق، توي شبها شدي بيتاب

تو مثه هيچكي نبودي، شدي اما مثله مردم

با دل شكستة من، سرد شدي و بي تفاهم

ميذارم به پاي تقدير غربتت رو با نگاهم

تو ببخش به رسم خوبي هر چي بوده اشتباهم

واسه يارگار آخر جا ميذارم روي ديوار

بهترين معجزه بودي، رفتي پس خدانگهدار

از يه عابر غريبه با يه قلب بي ستاره

به نگاه خسته اي كه ميدونم دوسم نداره

اشکاتو پاک کن شاپرک بخدا شب تموم ميشه

گريه نکن گريه نکن اشکاي تو حروم  ميشه

اسير دست شب  نشو چشماتو واکن  شاپرک

خودتو قربوني نکن تو اين جدال صد به تک!

من با تو همقسم ميشم با تو مي مونم هميشه

خودت مي دوني عزيزم بي تو بمونم نميشه

زنده ميشم با نفست با عطر تو جون مي گيرم

اگه بموني پيش من به خدا  آروم مي گيرم

پيشم بمون پيشم بمون هميشه عاشقم بمون

شاپرک باغ خدا...... براي من بازم بخون

به من ميگفت:

                                                   اگر از من جدا گردي  

 روي با يار ديگر آشنا گردي  

من از درد و غمت   يک دم  نمي پايم

 به خود گفتم:

   اگر از من جدا گردد  

   رود با يار ديگر آشنا گردد   

   جهان از غم همی پاشد  

 و غم از ديوارها مي بارد  

           ولي روزي رسيد که از هم جدا گشتیم      

  ومن ديدم  

نه او از دوري  من مرد

  نه من از غصه دق کردم 

  نه دنيا رنگ ديگر شد  

مطمئن باش و برو

 ضربه ات کاري بود

 دل من سخت شکست

 و چه زشت

تو به من و سادگيم خنديدي

به من و عشق دلم

 که پر از ياد تو بود

و به يک قلب يتيم

 که خيالم مي گفت:

 تا ابد مال تو بود

تو برو

 برو تا راحت تر

 تکه هاي دل خود را سر هم بند بزنم

نرو دستم به دامانت

نگو ديگر نمي آيي

 که مي ميرم غريبانه

 امان از درد تنهايي

 حضور التماسم را

 ببين درخيس چشمانم

 بمان تو  با من تنها

در اين احساس رويايي

 صداي پاي دلتنگي

 هراس لحظه هاي من

 تويي آرام چشمانم

 تويي که بس تماشايي

 کويرخشک وتب ديده

پر از  روياي   بارانم

 بزن اي نم،نم باران

 تو که اعجاز دريايي

 بهارمن بمان بامن

 خزان را سخت ميترسم

 بمان با من که ميپوسم

در اين زندان تنهايي

اگر گناه تو باشي، گناه بسيار ست

چرا كه خاصيت اين نگاه بسيار ست

تويي كه در قفس چشم هات بي ترديد

پرنده هاي سفيد و سياه بسيار ست

چراغ چشم تو روشن نمي شود ديگر

كه آفتاب زيادست و ماه بسيار ست

كدام راه مرا مي برد به تركستان؟

ببين به كعبه رسيديم ... راه بسيار ست

برو به قصر عزيزان ولي مواظب باش

آهاي يوسف گمگشته چاه بسيار ست

اگر كلاه سرم مي رود ملالي نيست

در اين زمانه سرِ بي كلاه بسيار ست

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اطاقم

دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران  باران

پر مرغان نگاهم را باران شست

وای باران  باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

ای   که  دور  از من  و د ر  ياد  منی

 

 با    خبر    باش    که    دنیای    منی

 

 شاديت شادی من غصه ات غصه من

 

قلب  من  خانه  تو  خانه ات  قبله  من